:) ناشناخته‌های هزاره‌ی جدید

       به نام آنکه هستی نام از او یافت... 

سلام بر همگی دوستان :)

خوش اومدید...

برای دل خودم می نویسم... هر چی که بشه... 

خوشحال می‌شم نظرم بدید.:)

+ آدرس بلاگ رو عوض کردم. هر وقت هم که شد یه پست می‌زنم که یعنی چی اصلاً :-" :)

۴ نظر ۲۴ مرداد ۹۳ ، ۱۳:۴۷
نگار. س.

اسمش واضح نیست واقعا؟

پست این بالا می مونه، هر چی به ذهنم برسه تکمیل می کنم، شما هم خواهشا یاری برسانید :دی

+ اینکه اینجا می نویسمش در درجه اول برای کمک گرفتنه، دوم برای یه جور اجبار برای خودم که تنبلی نکنم :دی

+  کامنت بذارید و پیشنهاد بدید، من می نویسم :دی

   کتابا:

1- Miss Peregrine’s Peculiar Children series + قراره با روژین بخونیمش بعد کنکور :دی *.*

2- Daughter of Smoke & Bone series کتاب یک رو خوندم و عاشقش شدم. بعدیا حتما تو لیستن :دی

Queen of Shadows -3 خیلی وقته عقب انداختمش باید بخونم :))

The Mortal Instrumens Series -4

Trials of Apolo Series -5 فک کن اینو نخونم :)) همونی بود که می گفت ریک ریوردم کتاب از دید بلک جک بنویسه در باب اخلاقیات پرسی، ما میریم می خونیم :))

Lunar Chronicles -6

Snow Like Ashes Series -7 

8- An Ember in the Ashes Series چقدر که من تعریف این کتاب رو شنیدم. :))

9-  MaddAddam Series این یکیو خیلی ساله می خوام بخونم.. هی یادم می ره و چیزای دیگه پیش میاد :)

10- Railhead برای همون چالش:)) یه کتاب بخونم فقط به خاطر جلدش!

11- Tokyo Ghoul : مانگاست البته :)

   فیلما:

 

1- Cap :The Civil War : خیلی خیلی وقته منتظرشم!

2- The Room

3- همون فیلمه که دواین جانسون توش بازی کرده و طنزه :))

4- Angry Birds : خیلی خوب به نظز میاد :))

5- Dr. Frost. سریاله...

6- The big bang theory : بازم سریال.

    انیمه ها:

1- The Monster

2- Spice and Wolf

3-aldnoah. zero

4- Huntik

۴ نظر ۲۴ فروردين ۹۵ ، ۲۳:۵۴
نگار. س.

از.اسم.گذاشتن.متنفرم :|

اسمش فصل سه می مونه تا بعدا ببینم چی کار کنم.

"Am I dead? Is this Hell?" I asked, while putting another washed dish on the others.

“You’re talking like you’ve never did the dishes before. Stop nagging.” Sophie said, and casted a very angry look at me. I sighed.  “I’m not talking about that.” I whispered, “Never mind.”

I looked up and scanned the dishes room. In this hotel, or in every food-serving place in the world, kitchen was only that glorious place that chefs ordered people around, above the sound of chopping and frying. The other none-important and low jobs, like washing the never-ending dishes, was done in a couple of separate rooms, as far away as possible from the kitchen.

Fortunately, our dishes room wasn’t anything like that stingily, full-of-dirt rooms that plates were columned in it to the roof. Some of the servers got everything that should be washed, emptied them, and brought them to us. There was always a couple of people in the dishes room, so you never saw more than four or five plates on the stack. And every few minutes, a kitchen boy came and got the washed ones.

The room was small, but the air was always fresh. All the walls were white, so they didn’t look like they’re going to sallow you in them.

Not that anybody ever enjoyed the work.

At the doorway, I saw Harvey talking to another maid. He was so satisfied with his job, like being a head-of-services is the best thing you could get.

“Then what is it?” Sophie’s question came at least a minute after my last statement, so it took me some time to realize what she’s talking about. But she took my silence a mark for reluctance to speak. “What? Now you’re keeping things from me, Dr. Green?”

Sophie Covington was the only person, else than my parents, and apparently else than Brooklyn Wales, who knew about my little secret. She was a kind, trustworthy woman, but she sometimes could be really annoying.

“My, my! Do you want me to give you a giant speaker to tell everybody?” I whispered, in a very angry tone.

She rolled her eyes. “Alright, alright. But really, what’s your problem?” She asked.

“Not ‘what’, it’s actually a ‘who’.” I sighed.

“Let me guess. Brooklyn Wales?” She smirked, “You’ve backed up to a corner to lick your wounded pride?”

“It. Is. NOT. About. That.” I said firmly, but my voice somehow started shaking at the end.

“I’m repeating myself. Then what is it about?” She said, as she handed me the last dish. Our shift was going to be over in nearly 30 seconds.

“I… He’s going to tell everyone.”

“Oh, and again we’re back at your I’m-a-great-scientist-and-I-deserve-way-more-than-this-horribe-terrible-life pride, Aren’t…” I didn’t let her finish the sentence. “It’s not about that!” I shouted, for probably the 3rd time.

She didn’t say anything. Just looked at me, expectantly. I took a deep breath and started.

"I lied to the university about everything, remember? They think I have a pretty rich family. When they find out I’m working at a hotel… They start suspecting things. They peek into my life and they will fire me from the university. Or maybe even the hotel. And maybe…” I couldn’t continue.

“They might find out about your father's ... issue.” She said. I nodded.

“It’s over girls! Do you like the dishes that much? ‘Cause I could let you stay!” Harvey shouted.

“Comin’!” Sophie shout back and rolled her eyes.

“About that” I said, “I got to run. I’ve skipped my other job for too long.”

***

I closed the door on the cold breeze of early fall and entered the big hall of the university. Despite the fact that the class were on the other side of campus, there were a lot of students in the hall, mostly came to talk to their teachers, or go the library on the last floor.

The hall had a perfect cuboidal shape and its high roof were held by exactly 12 craved and parallel columns. The floor was made of ceramic tiles, shaped like two-dimensional geometric shapes. Rumor was, the funders placed a lot of unsolved theorems in it, but honestly, I had no idea. I never was that good in geometry.

Else than a couple of bathrooms, the hall didn’t have any other rooms. The teachers’ office started at the 3rd floor.

As I walking to the elevator, I felt the old pleasant feeling of being here. I loved this place, loved its people, its atmosphere. They respected and trusted me. It was the only place of the world where my problems were solvable.

I smiled and entered the elevator. I had a lot to do.

When I stepped out of the elevator, Natalie, the clerk of the 10th floor raised her head and beamed.

“Hi Danny!” She said, “We’ve been missing you. I didn’t remember you not showing up without a reason, for two days! Are you alright, honey?”

I walked to her desk. “Sorry. Family issues.” I liked her, but she was too… sentimental for my taste. “Anything new?”

“Dr. Collin called nearly a million times, about some essays and stuff. I got his message, wrote it down and put it on your desk. Andy called and invited you for his birthday party. It’s today. I told him you’re not going.”

“Good.” I said. I wasn’t very fond of parties, especially the birthday of my students. I smiled for a sign of gratitude and walked to my office.

“And the last thing!” She shouted, “There is guy, I wrote down his name somewhere around here…”

I waited, but then it seemed like that she lost it. “Doesn’t matter. What about him?”

“He wanted to see you. Came here an hour ago, I told him you hadn’t stepped in here for the last two days, but he said he’ll wait.”

I raised my eyebrows. “Where is he now?”

“He said he’ll wait in your office, I told him it’s locked. So he said he’ll wait by your office.”

I laughed. “Okay. I’ll check it out. Thanks.”

I was smiling, unintentionally. Thinking who this guy might be. My smile faded the moment I saw him, sitting on the floor by my name sign.

He heard my footsteps and stood up.

You had to come and destroy my day, didn’t you?

Well, Mr. Wales. This is MY territory here.

I went forward and took my keys out. “Hi.” He said.

“Hi.” I repeated. I didn’t show any sign that his presence might matter, but Gosh, I was terrified. I went in the room.

“So… Can I come in?” He asked calmly.

“Yes, Of course.” I answered. Then it struck me, this was the same damned conversation we had, two days ago in the hotel. I took a deep breath. “Please, Take a seat.”

He did. “I read these…” He didn’t continue.

“So?” I asked.

He pushed his hair back and looked at me. I noticed him doing this a lot in our last meeting. Like a habit, or something.

“I think we can’t avoid this,” He said, in a serious tone that I haven’t heard before. “I saw something that I clearly shouldn’t have.”

I stopped him. “Mr. Wales…”

“Let me finish. I just wanted to say that everybody has their own secrets, right? You do, I do, so does The Queen of England. Just wanted you to know your secret is safe with me. And my name is Brooklyn, I prefer being called by that.”

I didn’t know how to feel. But just by looking at his face, I know he had a lot of secrets himself.

And I had a vague feeling that I could trust him with mine. 

دلم میخواد یه کم دیگه هم ادامه بدم، ولی فکر کنم داره گند زده میشه بهش :| بعدا :))

۹ نظر ۰۶ ارديبهشت ۹۵ ، ۱۳:۵۵
نگار. س.
  •  اگه بدونین این جمله اول رو چند بار نوشتم و پاک کردم :))

  •  قسمت بعدی داستان رو هم همینطور! دیشب وقتی برای هزارمین بار و اندی! داشتم کتار چک نویس هام ( و لا به لای محاسبات فیزیک :دی ) ادامه ش می دادم و بعد هم خط می زدم، به این فکر کردم که - خیر سرم :| - دلم می خواست یه داستان همین طوری نوشته باشم، نه اینکه سر هر جمله ش خودمو خل کنم :| 

  •  24 تیر 1395 کنکور دارم، یعنی یه چیزی حدود 100 روز دیگه. 

  •  یه سررسید پیدا کردم - در کنار جست و جوهام برای یافتن کاغذ باطله که به عنوان چک نویس استفاده بشه :دی - مال چهار سال و اندی پیشه! از اون تابستونی که سوم راهنمایی بودم، توش جسته گریخته خاطره می نوشتم. وقتی می خوندمش برای هزارمین بار بهم اثبات شد که چرا از دفترهای خاطرات متنفرم. یکی از دوستان، توی گودریدز، یه تیکه از کتاب Let's Explore Diabetes with Owls دیوید سداریس رو گذاشته بود، به این مضمون :« قدرت وحشتناک دفتر خاطرات همین است: نه فقط آدمی را که پیشتر بوده ای احضار می کند بلکه سرت را فرو می کند داخلش و یادت می آورد که همه ی تغییرات تکاملی نیستند. می بینی که اغلب اوقات از اشتباهات گذشته ات درس نگرفته ای. با افزایش سن عاقل تر نشده ای. از بیست و پنج ساله ای که در حال نشئگی روی بچه گربه ی دوستش کاترین ادرار کرده تبدیل شده ای به سی و پنج ساله ای پاتیل که در جعبه ی شن دبستان قدیمی اش ادرار کرده. » - با ترجمه ( احتمالا مثل همیشه فوق العاده ) پیمان خاکسار.  

  •  می تونید جمله آخر نقل قول بالا رو بخونید و ببینید چرا من عاشق این نویسنده م. :))

  • و حتی دفترچه خاطراتم بهم نشون داد نه تنها توی یه سری مواقع تکامل شخصیتی نداشتم، بلکه بسیار هم واترقیده ام! ( نقل قول از جناب جمال زاده :دی ) همچنین تقریباً مطمئنم آدمی که اون خاطرات رو نوشته، شاید دقیقا من نباشم، ولی اون چیزی که روی کاغذ دیدم هم نبوده. نمی دونم درک می کنید یا نه، ولی خب روی کاغذ نوشتن یه حس خیلی رسمی داره که شاید احساسات رو درست منتقل نکنه. شاید هم فقط من اینطوری ام البته. 

  • از انتخاب اسم متنفرم. واقعا هیچ وقت درک نکردم مردم این همه عبارات کوچیک و قشنگ رو از کجا میارن؟ من هر وقت که خواستم برای چیزی اسم بذارم، یه انشای 6 خطی به ذهنم رسیده که هیچ ربطی به اصل مسئله نداشته. در موارد استثنایی هم که واقعا یه اسم انتخاب کردم - مثل همین وبلاگ - خودم بعداً - بخونید الان - در تعجب موندم که با چه منطقی آخه؟ چی باعث شده فکر کنم که این قشنگه؟ یا خوبه؟ یا مناسبه؟ :|

+ حوصله ی پیش نویس کردن ندارم، ولی خب ادامه دارد :دی

۴ نظر ۱۸ فروردين ۹۵ ، ۱۴:۲۳
نگار. س.

سلام!

+ گذشته، از نظر دستوری، بن ماضی مصدر گذشتن ـه به علاوه «ه» نشانه صفت مفعولی. چیزی که ازش گذشته می شه. یا شایدم چیزی که باید ازش بگذریم؟

خب! من زده به سرم ( هم در مورد جمله بالا و هم در مورد متن بعد! ) و تصمیم گرفتم این تیکه رو به زبان نامادری (!) انگلیسی بنویسم!

غلط گرامری و املایی و اینام زیاد داره احتمالا، راحت باشین و بهم تذکر بدین:)

ممنون :)

نگار.

۶ نظر ۲۸ دی ۹۴ ، ۱۵:۱۰
نگار. س.

سلام :)

کلاً همیشه، به جرئت می تونم بگم همیشه، کسی بوده بهم بگه آدم فضولی ام. :دی

من از بچگی توی همه چیز فضولی می کردم. فرقی نمی کرد داخل ماشین کنترلی ای بود که برام خریده بودن یا آسمون بالای سرم. تصور کنین بابام یه روز برگشته بود و دیده بود یکی از عروسکامو کامــــل باز کرده بودم ریخته بودم کف اتاق. از اونجایی که خیلی چیز ریز میزم داشت اومدم بلند شم نصف بدنمو زخم و زیلی کردم :|( دوست دارم بگم از اون روز به بعد تنبیه شدم که دیگه اینکارو نکنم، ولی فقط می تونم بگم از اون روز به بعد یاد گرفتم دقت کنم چطوری باید همه چیزو برگردونم سر جای اولش! :دی)

یا یکی ازکارایی که خیلی دوست داشتم ( حداقل از اون موقعی که یاد گرفتم بخونم ) سرک کشیدن توی کتابا بود. مامانم سلیقه ش بیشتر به کتابای مدیریتی و روانشناسی و مدیریتی می خونه، پدرمم به جز چند تا استثنا از کتاب های تخصصی ش خارج نمی شه. من مردان مریخی زنان ونوسی رو اولین بار سوم دبستان خوندمش. ( تا ته ته خوندمش :|یه سال پیش اومدم دوباره بخونم، بیشتر از چهل صفحه نتونستم تحملش کنم:|) همون دوره ها یه کتاب ریاضیات تخصصی مکانیک خوندم، عاشقش بودم. جلدش بی نهایت قشنگ بود و با اینکه یه کلمه شو هم نمی فهمیدم، اون موقع عاشق شکل و نمادهای مشتق و انتگرال شدم.

پنجم دبستان بودم، یکی ( واقعا نمی دونم کی! ) برای مادرم یه کتاب بوستان کامل هدیه آورد. مامانم کاری باهاش نداشت، منم اولین کاری که کردم این بود که برش داشتم و اسممو روی جلد اولش نوشتم. یکی از سوالام اون دوره این بود که دقیقا چطوری اینا رو نوشته، چون اول یه صفحه نوشته بود حکایت، بعد تا چند صفحه شعر های نسبتا نامفهوم آورده شده بود. یه کم طول کشید تا یاد بگیرم کجا داستاناش تموم می شن، کجا شروع.

یه چهار پنج تا بیت مستقل بود، بین دو قسمت دیگه، که خیلی دوستشون داشتم. الان واقعا یادم نمیاد چرا!

مگر دیده باشی که در باغ و راغ

بتابد به شب کرمکی چون چراغ

یکی گفتش ای کرمک شب فروز

چه بودت که بیرون نیایی به روز؟

ببین کآتشی کرمک خاک زاد

جواب از سر روشنایی چه داد

که من روز و شب جز به صحرا نیم

ولی پیش خورشید پیدا نیم

نمی دونم شما دیدید یا نه، ولی یه سری کتاب هایی بود، خلاصه کتاب های معروف و سخت. یه دونه گلستانشو توی خونه پیدا کردم. قدیمی بود، واقعا نمی دونم از کجا اومده بود. ولی اینقدر خوندمش که از حالت اولش هم نابود تر شده بود. خوبیش این بود که تقریبا همه لغات و عبارات معنی داشت.

یه داستان داشت، یه جور مناظره بود بین یه دزد و گدا، و سعدی هم یه جورایی به این نتیجه رسیده بود که دزدی کردن بهتر از گدایی کردنه. الان اهمیت خاصی نداشت اون، ولی به طر مشخصی اون یادم مونده.

و یه حکایت هم بود، که می گفت ده درویش در گلیمی بخسبند ولی ده پادشاه در اقلیمی نگنجند.

و حکایت دو تا برادر، که یکی شون خدمت پادشاه می کرد و یکی شون آهنگری.

و یه داستانی به طرز شبح واری یادم مونده. خیلی وقتا تو زندگیم براساسش تصمیم می گیرم. در مورد یه مرد بود، که انگار توی یه خونه از نی زندگی می کرد، ولی رفته بود پیشه آتش بازی یاد بگیره. ( اهل فن ببخشن، دقیق یادم نمیاد، شاید این نباشه.)

همون دوره خیلی با هدیه هایی که به مادرم می دادن حال می کردم :دی. نارتسیس و گلدموند هرمان هسه رو خوندم ( که تازگی فهمیدم یه چیزایی داشته که من اصلا متوجه نشدم، ولی نفس سفر و ماجراجویی هاش خیلی روی شخصیتم تاثیر گذاشت اون روزا) جای خالی سلوچ رو خوندم، آوای وحش. داستان زندگی ماری آنتوانت.

چند سال قبلش، یکی از سرگرمی های بزرگ زندگی م، این بود که برم توی حیاط بایستم و لحظه ای که آسمون یهو سیاه می شه رو ببینم. خیلی سال ها مجبور شدم تو حیاط بایستم تا یاد بگیرم آسمون یهو سیاه نمی شه.

ولی وقتی که فهمیدم، دیگه کلا نمی تونستم بیخیال توی حیاط ایستادن بشم.

مامانم برام یه کتاب خریده بود، راهنمای آسمان و اجرام آسمانی بود. از انتشارات مدرسه، ولی اسمش دقیق یادم نمیاد. دونه دونه دنبال صورت های فلکی توی آسمون می گشتم. اجازه نداشتم برم روی پشت بوم، و میدان دیدم محدود بود به دقیقا پنج تا صورت فلکی. عاشق اوریون بودم و کمربندش و خوشه پروین. هیچ وقت نتونستم هفت تا ستاره توش بشمارم!

دیگه از اون روز از ابرها متنفر بودم. تحمل دیدن ماه رو نداشتم، چون عموما به این معنی بود که ستاره ای تو آسمون نیست.

هنوزم این عادت های حیاط گردی رو دارم. همیشه هم باعث میشه وسط تابستون سرما بخورم:دی

فکر کنم اول یا دوم راهنمایی بودم، که مادرم دوتا کتاب از کتابخونه مدرسه شون برام آورد. یکی شون یه کتاب ایرانی بود. توی اسمش انار داشت :دی از آقای مرادی کرمانی. هیچ وقت نخوندمش.

کتاب دوم، مال اوین کالفر بود. جلد چهارم مجموعه آرتمیس فاول. مادرم نمی دونست که وسط مجموعه س، منم نمی دونستم. هیچ جا ننوشته بود. ترجمه نشر افق نبود. برای کسایی که نخوندن، توی جلد چهارم آرتی یه جور فراموشی می گیره. بقیه شخصیتا می شناسنش و در عین حال، هیچ کس رو نمی شناسه. من دقیقا چنین حسی در مورد کل کتاب داشتم. هیچی نمی دونستم. هیچی.

ولی با این وجود، اونقدر دوستش داشتم که آرتمیس شد یه دروازه. به دنیای فانتزی.

آرتی برای مدت ها تنها کتاب فانتزی ای بود که خونده بودم. قبل از اینکه توی جهان فانتزیا غرق بشم.

همون وقتا بود که از آسمون، عاشق فیزیک شدم. زندگیم با فیزیک می گشت. فکر کنم سوم راهنمایی بودم که فیزیک کوانتوم رو کشف کردم، و فکر کنم سارا یادش بیاد اون روزهایی که توی حیاط مدرسه بودیم و در مورد «فیزیک کوانتوم دان!» شدن رویا پردازی می کردیم.

هیچ وقت روز کشف بوزون هیگز رو یادم نمیره. فکر می کنم من از خود طرف که جایزه نوبل برد خوشحال تر بودم. منو تا مرز گریه هم برد.

و توی همون سال بود که فروم های اینترنتی فانتزی رو کشف کردم. دوستای جدید. ماجراجویی های جدید.

رول نویسی هامون. شخصیت هامون. شخصیت های خود ما. که با تصمیم ما رفتار می کردن. با تصمیم های ما زندگی می کردن و با تصمیم های ما می مردن.

سارا، ویل. «ایفای نقش»دارن شان! دلتورا!

وای که چقدر روزای خوبی بود. وای که چقدر دلم تنگ شده. طرفداران فانتزی! :همر:

+دوستان می فهمن! =))

و از اون روز به بعد، دوستای زیادی پیدا کردم که دلیل من ـن. دلیل من بودنم.کسانی که این شخصیتو شکل دادن.

ممنونم از همه تون:)

+ حسش اومد، تصمیم گرفتم بنویسم. دستم هم درد می کنه. تمام اینا رو هم توی ویرایشگر بلاگ نوشتم و می ترسم همه ش بپره. حس ناامیدی بدی میشه:|

نگار.

۴ نظر ۲۷ دی ۹۴ ، ۱۹:۱۳
نگار. س.

سلام و درود!

من برگشتم دوستان :))

یعنی حقیقتا برنگشتم، کنکور هنوز هست، درس هنوز هست، بدبختی هنوز هست ... _ ولی تا شقایق هست، زندگی باید کرد ...

ولی از اونجایی که امتحانات یه خلاقیت های خاصی ایجاد می کنه، منم تصمیم گرفتم یه داستان جدید شروع کنم.

ایشالا به لطف یزدان و بچه ها ( =)) ) این یکی تموم شه :-"

فقط به چند تا نکته مهم اشاره کنم. یکی اینکه کسایی که منو میشناسن می دونن من به طور کلی عاشق فیزیکم و از داستان های عاشقانه هم به شدت بدم میاد. این داستان بیشتر هدفش اینه که کارهایی که تا حالا نکردم رو امتحان کنم. من تا حالا داستان نسبتاً طنز ننوشته بودم. تا حالا حتی به نوشتن داستان رمانتیک فکر هم نکرده بودم.

برای همین، خواستم بگم داستانش ممکنه شبیه یه داستان عاشقانه ی ترکی/ کره ای لوس بشه با یه طنز لوده وار و مسخره. اولین بارمه، برای همین هر چیزی ممکنه. برای همین من هر کاری دلم بخواد می کنم. یهو دیدین وسط داستان فارسی انگلیسی می نویسم، آهنگ می نویسم، سوم شخص رو اول شخص می کنم، باور کنین هر چیزی ممکنه =))

همین الان از همراهی و صبرتون ممنونم:)

+ همینجا از روژین و سارا به خاطر کمک های بی شائبه شون تشکر می کنم :))

++ خواهرم میگه از منم تشکر کن :))

+++ فکرهای شخصیت رو هم به صورت ایتالیک نوشتم که مشخص باشه :)

تشریف ببرین ادامه مطلب.

نگار.

۳ نظر ۲۲ دی ۹۴ ، ۱۳:۵۷
نگار. س.

سلام!

دیدم واقعاً نمی تونم معرفیش نکنم! :)

مشخصات:

نام: Dr House M.D. یا ساده تر House. 

امتیاز سریال در IMDb : از ده : 8.9 

۶ نظر ۳۰ شهریور ۹۳ ، ۱۶:۴۶
نگار. س.

I am JUST a girl :)

And I so very much LOVE Dr.House! :)

۸ نظر ۲۱ شهریور ۹۳ ، ۲۳:۰۹
نگار. س.