:) ناشناخته‌های هزاره‌ی جدید

۵ مطلب با موضوع «نوشته‌هایم» ثبت شده است

از.اسم.گذاشتن.متنفرم :|

اسمش فصل سه می مونه تا بعدا ببینم چی کار کنم.

"Am I dead? Is this Hell?" I asked, while putting another washed dish on the others.

“You’re talking like you’ve never did the dishes before. Stop nagging.” Sophie said, and casted a very angry look at me. I sighed.  “I’m not talking about that.” I whispered, “Never mind.”

I looked up and scanned the dishes room. In this hotel, or in every food-serving place in the world, kitchen was only that glorious place that chefs ordered people around, above the sound of chopping and frying. The other none-important and low jobs, like washing the never-ending dishes, was done in a couple of separate rooms, as far away as possible from the kitchen.

Fortunately, our dishes room wasn’t anything like that stingily, full-of-dirt rooms that plates were columned in it to the roof. Some of the servers got everything that should be washed, emptied them, and brought them to us. There was always a couple of people in the dishes room, so you never saw more than four or five plates on the stack. And every few minutes, a kitchen boy came and got the washed ones.

The room was small, but the air was always fresh. All the walls were white, so they didn’t look like they’re going to sallow you in them.

Not that anybody ever enjoyed the work.

At the doorway, I saw Harvey talking to another maid. He was so satisfied with his job, like being a head-of-services is the best thing you could get.

“Then what is it?” Sophie’s question came at least a minute after my last statement, so it took me some time to realize what she’s talking about. But she took my silence a mark for reluctance to speak. “What? Now you’re keeping things from me, Dr. Green?”

Sophie Covington was the only person, else than my parents, and apparently else than Brooklyn Wales, who knew about my little secret. She was a kind, trustworthy woman, but she sometimes could be really annoying.

“My, my! Do you want me to give you a giant speaker to tell everybody?” I whispered, in a very angry tone.

She rolled her eyes. “Alright, alright. But really, what’s your problem?” She asked.

“Not ‘what’, it’s actually a ‘who’.” I sighed.

“Let me guess. Brooklyn Wales?” She smirked, “You’ve backed up to a corner to lick your wounded pride?”

“It. Is. NOT. About. That.” I said firmly, but my voice somehow started shaking at the end.

“I’m repeating myself. Then what is it about?” She said, as she handed me the last dish. Our shift was going to be over in nearly 30 seconds.

“I… He’s going to tell everyone.”

“Oh, and again we’re back at your I’m-a-great-scientist-and-I-deserve-way-more-than-this-horribe-terrible-life pride, Aren’t…” I didn’t let her finish the sentence. “It’s not about that!” I shouted, for probably the 3rd time.

She didn’t say anything. Just looked at me, expectantly. I took a deep breath and started.

"I lied to the university about everything, remember? They think I have a pretty rich family. When they find out I’m working at a hotel… They start suspecting things. They peek into my life and they will fire me from the university. Or maybe even the hotel. And maybe…” I couldn’t continue.

“They might find out about your father's ... issue.” She said. I nodded.

“It’s over girls! Do you like the dishes that much? ‘Cause I could let you stay!” Harvey shouted.

“Comin’!” Sophie shout back and rolled her eyes.

“About that” I said, “I got to run. I’ve skipped my other job for too long.”


I closed the door on the cold breeze of early fall and entered the big hall of the university. Despite the fact that the class were on the other side of campus, there were a lot of students in the hall, mostly came to talk to their teachers, or go the library on the last floor.

The hall had a perfect cuboidal shape and its high roof were held by exactly 12 craved and parallel columns. The floor was made of ceramic tiles, shaped like two-dimensional geometric shapes. Rumor was, the funders placed a lot of unsolved theorems in it, but honestly, I had no idea. I never was that good in geometry.

Else than a couple of bathrooms, the hall didn’t have any other rooms. The teachers’ office started at the 3rd floor.

As I walking to the elevator, I felt the old pleasant feeling of being here. I loved this place, loved its people, its atmosphere. They respected and trusted me. It was the only place of the world where my problems were solvable.

I smiled and entered the elevator. I had a lot to do.

When I stepped out of the elevator, Natalie, the clerk of the 10th floor raised her head and beamed.

“Hi Danny!” She said, “We’ve been missing you. I didn’t remember you not showing up without a reason, for two days! Are you alright, honey?”

I walked to her desk. “Sorry. Family issues.” I liked her, but she was too… sentimental for my taste. “Anything new?”

“Dr. Collin called nearly a million times, about some essays and stuff. I got his message, wrote it down and put it on your desk. Andy called and invited you for his birthday party. It’s today. I told him you’re not going.”

“Good.” I said. I wasn’t very fond of parties, especially the birthday of my students. I smiled for a sign of gratitude and walked to my office.

“And the last thing!” She shouted, “There is guy, I wrote down his name somewhere around here…”

I waited, but then it seemed like that she lost it. “Doesn’t matter. What about him?”

“He wanted to see you. Came here an hour ago, I told him you hadn’t stepped in here for the last two days, but he said he’ll wait.”

I raised my eyebrows. “Where is he now?”

“He said he’ll wait in your office, I told him it’s locked. So he said he’ll wait by your office.”

I laughed. “Okay. I’ll check it out. Thanks.”

I was smiling, unintentionally. Thinking who this guy might be. My smile faded the moment I saw him, sitting on the floor by my name sign.

He heard my footsteps and stood up.

You had to come and destroy my day, didn’t you?

Well, Mr. Wales. This is MY territory here.

I went forward and took my keys out. “Hi.” He said.

“Hi.” I repeated. I didn’t show any sign that his presence might matter, but Gosh, I was terrified. I went in the room.

“So… Can I come in?” He asked calmly.

“Yes, Of course.” I answered. Then it struck me, this was the same damned conversation we had, two days ago in the hotel. I took a deep breath. “Please, Take a seat.”

He did. “I read these…” He didn’t continue.

“So?” I asked.

He pushed his hair back and looked at me. I noticed him doing this a lot in our last meeting. Like a habit, or something.

“I think we can’t avoid this,” He said, in a serious tone that I haven’t heard before. “I saw something that I clearly shouldn’t have.”

I stopped him. “Mr. Wales…”

“Let me finish. I just wanted to say that everybody has their own secrets, right? You do, I do, so does The Queen of England. Just wanted you to know your secret is safe with me. And my name is Brooklyn, I prefer being called by that.”

I didn’t know how to feel. But just by looking at his face, I know he had a lot of secrets himself.

And I had a vague feeling that I could trust him with mine. 

دلم میخواد یه کم دیگه هم ادامه بدم، ولی فکر کنم داره گند زده میشه بهش :| بعدا :))

۹ نظر ۰۶ ارديبهشت ۹۵ ، ۱۳:۵۵
نگار. س.


+ گذشته، از نظر دستوری، بن ماضی مصدر گذشتن ـه به علاوه «ه» نشانه صفت مفعولی. چیزی که ازش گذشته می شه. یا شایدم چیزی که باید ازش بگذریم؟

خب! من زده به سرم ( هم در مورد جمله بالا و هم در مورد متن بعد! ) و تصمیم گرفتم این تیکه رو به زبان نامادری (!) انگلیسی بنویسم!

غلط گرامری و املایی و اینام زیاد داره احتمالا، راحت باشین و بهم تذکر بدین:)

ممنون :)


۶ نظر ۲۸ دی ۹۴ ، ۱۵:۱۰
نگار. س.

سلام و درود!

من برگشتم دوستان :))

یعنی حقیقتا برنگشتم، کنکور هنوز هست، درس هنوز هست، بدبختی هنوز هست ... _ ولی تا شقایق هست، زندگی باید کرد ...

ولی از اونجایی که امتحانات یه خلاقیت های خاصی ایجاد می کنه، منم تصمیم گرفتم یه داستان جدید شروع کنم.

ایشالا به لطف یزدان و بچه ها ( =)) ) این یکی تموم شه :-"

فقط به چند تا نکته مهم اشاره کنم. یکی اینکه کسایی که منو میشناسن می دونن من به طور کلی عاشق فیزیکم و از داستان های عاشقانه هم به شدت بدم میاد. این داستان بیشتر هدفش اینه که کارهایی که تا حالا نکردم رو امتحان کنم. من تا حالا داستان نسبتاً طنز ننوشته بودم. تا حالا حتی به نوشتن داستان رمانتیک فکر هم نکرده بودم.

برای همین، خواستم بگم داستانش ممکنه شبیه یه داستان عاشقانه ی ترکی/ کره ای لوس بشه با یه طنز لوده وار و مسخره. اولین بارمه، برای همین هر چیزی ممکنه. برای همین من هر کاری دلم بخواد می کنم. یهو دیدین وسط داستان فارسی انگلیسی می نویسم، آهنگ می نویسم، سوم شخص رو اول شخص می کنم، باور کنین هر چیزی ممکنه =))

همین الان از همراهی و صبرتون ممنونم:)

+ همینجا از روژین و سارا به خاطر کمک های بی شائبه شون تشکر می کنم :))

++ خواهرم میگه از منم تشکر کن :))

+++ فکرهای شخصیت رو هم به صورت ایتالیک نوشتم که مشخص باشه :)

تشریف ببرین ادامه مطلب.


۳ نظر ۲۲ دی ۹۴ ، ۱۳:۵۷
نگار. س.

"      - برای شما آسون تره، شماها قبلاً این کار رو انجام دادین، حرفه ای هستین، این حس رو تجربه کردین، براتون راحت تره. برای من نیست. 

استیو لبخند مهربانانه ای به او زد و با آرامش گفت:

      - بهتون اطمینان می دم، بانوی من؛ این قرار نیست هیچ وقت آسون تر بشه. شما امروز یک نفر رو کشتین، براتون سخته. من اولین بار ده سال پیش این کار رو کردم، ولی هنوزم هر شب به خاطر جون هر انسانی که گرفته می شه کابوس می بینم. ولی یه روزی می رسه که یاد می گیرین اگه وقتتون رو توی میدون برای متاسف بودن تلف کنین، تبدیل به عذاب وجدان یه نفر دیگه می شین. 

همه چند لحظه ای ساکت شدند و به نوای آرام حرکت رودخانه گوش سپردند. مجبور بودند از دید دشمنانشان پنهان بمانند؛ پس کمپ ـشان تاریک تاریک بود. حتی وقتی که چشمانشان به تاریکی عادت کرد؛ رودخانه را هم نمی توانستند ببیند. 

      - می دونم که اون مرد آدم بدی بود؛ می دونم که همه شون می خواستن ما رو بکشن، ولی بازم نمی تونم خیال خودم رو راحت کنم که جونش رو گرفتم. 

استیو دوباره گفت:

      - اونا آدم بدا بودن، می دونین که. 

لارنس، برای اولین بار بعد از اینکه کمپ زده بودند شروع به صحبت کرد.

      - موضوع به این سادگیا نیست. اون آدم بدهایی که می گی، انسان بودن. می تونم برگردم و توی همون میدون؛ بین مرده ها یه پدر پیدا کنم که یه دختر کوچولوی پنج ساله داره. یه نفر قراره به همسر و بچه ش بگه که باباش؛ دیگه قرار نیست برگرده خونه. می تونم برات یه نفر رو پیدا کنم که یه پسربچه داشته. اون پسره همیشه معتقد بوده که باباش بزرگ ترین قهرمان دنیاست. استیو، تو به اون پسر می گی که پدرش برای ما کمین کرده بوده و ما هم کشتیمش؟ 

از حالت صورت استیو مشخص بود که می خواهد اعتراض کند. لری یک دستش را بالا آورد و ادامه داد:

      - کار ما اشتباه نبوده، اونا ریسک این کارو می دونستن. قوانین دنیای ما همینه؛ ما مجبور بودیم بجنگیم. اونا مسئول یتیم کردن بچه هاشون هستن. ولی اینکه عذاب وجدانی که بعد از دیدن اون دریاچه ی خون بهتون دست می ده رو با فکر اینکه اونا آدم بد ها بودن نادیده بگیرین، فکر نمی کنم نتیجه ی خوبی داشته باشه. 

دوباره همه ساکت شدند. لری سرش را میان دست هایش گرفت و آه بلندی کشید. نیل که تا به حال افسرده تر از آنی بود که بخواهد صحبت کند، با لرزش خفیفی در صدایش گفت:

       - من... من همیشه فکر می کردم یه راه دیگه ای هم هست. که جنگیدن نیاز نباشه... که بشه؛ نمی دونم، بشه یه کار دیگه انجام داد. من رفتم جلو؛ چون فکر می کردم اگه ازش بخوام نجنگه و پیشنهاد پول رو قبول کنه عقب می شینه. فکر نمی کردم حتی با این که می دونه کشته می شه، بخواد ما رو هم با خودش بکشه پایین. فکر نمی کردم همچین کینه ای... همچین نفرتی وجود داشته باشه. 

      - بعضی وقت ها؛ باید کشت، وگرنه کشته می شی. 

و بحث با همان جمله ی تلخ خاتمه یافت. "

   خیلی وقته که به این موضوع فکر می کنم. مخصوصاً بعد از اولین باری که به کتاب هایی که توی دنیای قدیمی نوشته می شن و با شمشیر شجاعانه می جنگند رو آوردم؛ خیلی کنجکاو شدم که یه شوالیه ی دلاور که در آن واحد با سه نفر می جنگه و می کشتشون، چه احساسی نسبت به خودش داره. یا چرا اینقدر دور، یه نفر که الان پشت سنگر می شینه و با مسلسل رقیب رو به رگبار می گیره؛ هر چقدر هم که کارش لازم و توجیه شده باشه؛ چه فکری می کنه. 

   حتی اگه اون سرباز باور داشته باشه که نیازه از کشورش، از خاکش، از دینش، از مردمش، از هویتش، از استقلالش دفاع کنه؛ حتی اگه کارش وظیفه ی انسانی ش بوده باشه؛ ولی هنوز هم اون مسئله پابرجاست که رقیبش انسانه...

هوووم... نظرتون رو برام بنویسید لطفاً. برام مهمه که نظریات دیگه ای رو هم بشنوم. :)


۱۹ نظر ۱۰ شهریور ۹۳ ، ۲۳:۰۲
نگار. س.

سلام! :)

اینقدر که تایپ کردم، رول نوشتم تایپ کردم، ترجمه کردم تایپ کردم، داستان نوشتم تایپ کردم، اعصابم خورد شده بود گفتم یه کم کلاسیک بنویسم :) این شد که برداشتم اینا رو روی کاغذ نوشتم.

دقت کنین که در لحظه هدف داستان نبوده، نوشتن بوده :-" سوژه اصلاً به ذهنم نمی رسید، گفتم چند دقیقه از وسط یه داستان بنویسم فقط :) یعنی این پنج دقیقه از زندگی یه انسانه که یهویی به ذهنم رسیده. قرار هم نیست ادامه داده بشه. 

+ ازش عکس گرفتم. ببخشید برای کیفیت بد...

این لینک هاشه:



با تشکر خیلییییییییی زیاد و دوباره از محمد مهدی که زخمت کشید نشسته اینا رو تایپ کرده؛ اینم نسخه ی تایپی ش. بازم تشکر. خجالتی


۶ نظر ۲۴ مرداد ۹۳ ، ۱۹:۱۰
نگار. س.